Nightly Travelling, prt II – Trains 

 

Nightly travelling through this winterscape holds a surreal chill of expectation. Snow covers the city as a reconciling blanket that blurs its haunting uniformity into the white abstraction of a childhood dream, in which endless new worlds hide behind every shape and corner.

The sparkle of snow lit up in the headlights of a train grinding to a halt arouses the charm and mysterious attraction of that voice on a familiar train station announcing a far and unknown destination, making even a short trip through this blindingly obscure nightly landscape a travel, a journey!

The snow blowing in the headlights and whirling behind it as it heavily takes its leave of the station makes the train appear like a real machine from times lost, bringing you to a destination far beyond your usual stop - like going to unknown places, discovering far away things and meeting mysterious people whose bottomless eyes betray nothing but honesty.
The little clouds of vapor you breathe softly float away on the stream of desire for nights in the arms of a yet unknown and unattainable love, whose face you have been searching for in the crowd ever since you were a boy. The snow tingling on your skin in the nightly chill holds the promise of her touch on your arm, standing in front of the window with a glass of wine after a warm bath, silently looking out over a town you've both never been before. The cutting cold in your fingertips reconciles this world with the romantic dream of another world we're searching for deep within - that lost and heroic reality that existed once, was buried and is remembered only in books. The celebrated ruins of dreams.
And so you travel, without moving, between the warming melancholy of the past and the far glow of the future dawning beyond the horizon, travelling through expectations in the futility of dreams. 

 



Nachtelijk Reizen, deel II: Treinen

Nachtelijk reizen door dit winterland heeft een surrealistische rilling van verwachting. Sneeuw ligt over de stad als een verzoenende deken die de eenvormigheid vervaagt tot de witte abstractie van een kinderdroom, waarin achter elke vorm eindeloze nieuwe werelden schuilgaan.
Het vuur in de door opdoemende koplampen verlichtte sneew wakkert de charme en mysterieuze aantrekkingskracht aan van de stem die op een bekend station een verre en onbekende bestemming aankondigt, zodat zelfs een korte rit door dit verblindend duistere landschap een reis lijkt, een ontdekkingstocht!
De sneeuw die in de koplampen oplicht en achter de trein opstuift terwijl deze gewichtig en traag het station verlaat maakt van de trein een machine uit vergane tijden die je naar een bestemming brengt ver voorbij je gebruikelijke halte, als een tocht naar ongekende plaatsen,  het ontdekken van werelden ver weg, en het ontmoeten van mysterieuze mensen in wiens bodemloze ogen zich niks dan oprechtheid laat raden.
De kleine wolkjes adem die je uitblaast drijven zachtjes weg op de opkomende stroom verlangens naar nachten in de armen van een nog onbekende en onbereikbare liefde, wiens gezicht je in de menigte hebt gezocht sinds je klein was. De sneeuw die tintelt op je huid in de nachtelijke kou als de belofte aan haar aanraking op je huid, terwijl ze na een warm bad voor het raam staat met een glas wijn, woordeloos uitkijkend over een dorp waar jullie beiden nog nooit geweest zijn. The snijdende kou in je vingertoppen verzoent deze wereld met de romantische droom van een andere wereld die we diep van binnen zoeken - die verloren heroïsche werkelijkheid die ooit heeft bestaan, is begraven, en alleen wordt herinnerd in boeken.  De vermaarde ruines der dromen.  
En zo reis je, zonder te bewegen, tussen de verwarmende melancholie van het verleden en de verre gloed van de toekomst die aanbreekt voorbij de horizon, reizend door verwachtingen in de futiliteit der dromen.